En una kamaretika[1] ay un manseviko[2] ke s’ambesa[3] la Ley.
Lo ve la la ija del rey i batea[4] la puerta.
Avre el manseviko i ve una ermoza donzeya.
Dicho:
Dicho[7] eya:
—Yo so[8] la ija del rey.
Demandó[9]
— Kén sos tú?
Dicho él :
— Yo so ijo de un rav[10], amá[11] no sé de ánde[12] viní[13] yo akí, en ké sivdad[14] morí... No sé nada (Porke no saviya.)
Pensó ella:
—El sta ermozo[15]!
Dicho :
—Kuálo[16] azes? Ké livros estás meldando[17]?
Dicho él:
—La Ley muestra[18].
—Ké Ley?
—Na[19], esta Ley.
Kada notche eya abachava[20] ande[21] él i él empesó a ambesarle la Torá, el Tanah. Estuvo mezes kon él. Un anyo entero. El le mityó[22] el nombre de Sará, porké se izo djudiya[23] komo él. I eya lo yamó Avram.
[1] Habitación.
[2] Muchacho joven.
[3] Estudia, aprende.
[4] Golpea.
[5] ¿Quién?
[6] Eres.
[7] Dijo.
[8] Soy.
[9] Preguntó
[10] Rabino
[11] Pero.
[12] Donde.
[13] Vine.
[14] Ciudad.
[15] Guapo, hermoso.
[16] ¿Qué?
[17] Estudiando.
[18] Nuestra.
[19] Aquí.
[20] Bajaba.
[21] Donde.
[22] Puso.
[23] Judía.